Του Γιώργου Σταύρακα
Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού
Ό,τι μουσική κι αν ακούει κάποιος millennial, η παιδική/εφηβική του ηλικία έχει κατά κάποιο τρόπο «στιγματιστεί» από τα θρυλικά Ημιζ. Προσωπικά είμαι μεταλάς μέχρι εκεί που δεν πάει, αλλά στα Ημισκούμπρια τρέφω ιδιαίτερη αδυναμία. Και απ’ ότι φάνηκε από τις δύο sold out επετειακές εμφανίσεις τους στο Release, δεν είμαι ο μόνος. Εύκολα μπορεί να χαρακτηριστεί η συναυλιακή έκπληξη του 2026 καθώς η ανακοίνωση αρχικά του πρώτου live ήρθε σχεδόν από το πουθενά και το γρήγορο sold out δημιούργησε την ανάγκη και για δεύτερο.
Το τρίο Μεντζέλος/Μιθριδάτης/Πρύτανης ανέβηκε στην σκηνή και αποθεώθηκε. Αυτές τις δύο μέρες εισέπραξαν την αγάπη του κοινού και απέδειξαν πόσο διαχρονικό συγκρότημα είναι. Το κοινό αποτελούνταν κυρίως από 40άρηδες που την εφηβεία μας την περάσαμε ακούγοντας Ημιζ. Τους στίχους τους ξέραμε απ’ έξω κι ανακατωτά, πράγμα που εξέπληξε και πολλούς από εμάς. Μπορεί να είχαμε χρόνια να ακούσουμε κάποια από αυτά...
Κομμάτια που πλέον χαρακτηρίζονται κλασσικά όπως ο πολυαγαπημένος «Κύρης του Σπιτιού», το «Βουκολικό», το «Je suis Bossu» και το απόλυτο ημισκουμπριακό hit, η «Ντισκοτέκ», δημιούργησαν έναν μικρό χαμό στην πλατεία Νερού. Όλη η βραδιά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί highlight, αν έπρεπε ωστόσο να ξεχωρίσω κάτι θα ήταν το crowd surfing με φουσκωτή βάρκα του Μιθριδάτη στο τραγούδι «Πυρετός το Σαββατόβραδο» και το «Πάμε σε μια παραλία» με το crew να πετάει μπάλες στο κοινό και να γίνεται Le Ham (χαμός στην ημισκουμπριακή διάλεκτο)
Εν τέλει αυτές οι δύο εμφανίσεις δείχνουν πόσο το συγκρότημα έχει αγαπηθεί από τους millenials. Στην αρχή τους δεν τους έπαιρναν στα σοβαρά λόγω του χιουμοριστικού τους στίχου αλλά, προφανώς, αργότερα έγινε κατανοητό ότι μέσα από την σάτιρα που έκαναν μάς πετούσαν την αλήθεια μας στα μούτρα. Γενικά έγινε αντιληπτό πόσο έχουν λείψει από το κοινό τους και πόσο λείπουν από την ελληνική μουσική. Πιστεύω ακράδαντα ότι αν αποφασίσουν να επιστρέψουν κανονικά ίσως μας βοηθήσουν να δούμε την καθημερινότητα μας και το τι ζούμε, όχι διαφορετικά αλλά με μια δόση χιούμορ, που όπως φαίνεται την έχουμε ανάγκη.
Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στον Dj που έντυσε μουσικά την αναμονή για τα Ημισκούμπρια με τόσο ωραίο τρόπο.
