Της Τίνας Μπιθικούκη
Η περιέργεια είναι αυτή που με οδήγησε σε μια γνωστή μουσική σκηνή στο κέντρο της Αθήνας. Στο «Kookoo». Είχα ακούσει πολλά, είχα δει ακόμα περισσότερα σε τηλεοπτικές εκπομπές και θεώρησα ότι δε θα σεβαστώ τον εαυτό και τη δουλειά μου αν δεν πάω να δω από κοντά, τι ταλέντο διαθέτει αυτός ο κύριος που προσελκύει τόσο πολύ το κοινό. Ο Τόνυ Σφήνος!
Κατάφερα να σταθώ στριμωγμένη σε μια γωνιά. Το σόου ξεκινά. Αντικρίζω παγωμένη έναν μασκαρεμένο καλλιτέχνη με λαμέ στολή και γυαλιά ηλίου να χοροπηδά και να προσποιείται πως τραγουδά διασκευές αγαπημένων τραγουδιών των προηγούμενων δεκαετιών. Αποσβολωμένη, πια, άρχισα να παρατηρώ τον κόσμο που χόρευε, τραγουδούσε και χειροκροτούσε την παράσταση τσίρκου που εκτυλισσόταν λίγα μέτρα μακριά. Συνήθως αυτά τα τραγούδια με ταξιδεύουν στα παιδικά μας πάρτι, με γεμίζουν αρώματα και εικόνες από τα πρώτα καρδιοχτύπια, τις πρώτες κλεφτές ματιές, τις πρώτες απόπειρες να ανακαλύψω τη μουσική. Όχι όμως αυτή τη φορά. Αυτή τη φορά ένιωσα αγανάκτηση, απέχθεια και δυσφορία για τον τρόπο που επιλέγουν οι νέοι άνθρωποι, οι άνθρωποι της ηλικίας μου, να διασκεδάσουν στην Ελλάδα. Μιας χώρα που γέννησε την Μελίνα, τον Χατζιδάκι και τόσους άλλους μεγάλους δημιουργούς και υπηρέτες της τέχνης.
Οι σκέψεις άτακτες, και ασυγκράτητες. Το μυαλό μου επανέφερε στιγμές από αριστουργηματικές παραστάσεις και προσπάθειες νέων ανθρώπων που εξαιτίας της αδιαφορίας των αρμοδίων, του εξειδικευμένου, εναλλακτικού ύφους και της έλλειψης διαφήμισης δε μαθεύτηκαν ποτέ. Γιατί σ αυτή την εποχή αν δεν βάλεις γυαλιστερά ρούχα και περούκα, αν δεν αποχαιρετήσεις την αξιοπρέπειά σου, αν δεν διασυρθείς, αν δεν γελοιοποιηθείς, αν δεν καταφέρεις τον κόσμο να σηκώσει με νεύρο τα χέρια ψηλά και να πηδήξει στα τραπέζια, δεν επιβιώνεις. Παραμένεις στην αφάνεια, μόνος με το έργο σου και ας θυσίασες στο όνομα της τέχνης την καθημερινή σου επιβίωση, τις ανέσεις , τις σπουδές και πολύτιμο προσωπικό χρόνο και κόπο. Στην επιφάνεια θα κολυμπούν πάντα οι περσόνες που κατακρεουργούν με μεγάλη ευκολία και θράσος, αφού βρίσκουν ανταπόκριση, όλες τις αγαπημένες μας αναμνήσεις, τις μελωδίες που μας συντρόφευσαν και μας μεγάλωσαν, όλα τα τραγούδια που αφιερώσαμε κάποτε και μας γέμισαν γλυκά συναισθήματα. Αυτοί που νεκρώνουν το μυαλό και την ψυχή μας γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι και ο κόσμος αυτά θέλει! Ας μην τον προβληματίζουμε άλλο!
