Πάντως έχω δει και ακόμα χειρότερα πράγματα από το «Kireru» με τον John Parish - χθες το βράδυ, στη «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών», ήταν προγραμματισμένη η πρεμιέρα της. Το γεγονός πως επιλέχθηκε η Ελλάδα για την παγκόσμια «πρώτη» του συγκεκριμένου έργου, δείχνει, θα μπορούσε να πει κάποιος, σε ποιο -χαμηλό- επίπεδο «έπεσε» η χώρα μας. Μιλάμε για κρίση, όχι αστεία...
Στην ουσία πρόκειται για ένα avant garde έργο (του συνεργάτη της P.J.Harvey) που στηρίζεται στη μουσική και το χορό. Τις χορογραφίες και τη σκηνοθεσία υπογράφει η ομάδα RootlessRoot (Josef Frucek και Λίντα Καπετανέα), τη μουσική (που ήταν σαφώς καλύτερη) ο John Parish... Ήταν κι εκείνα τα βαθύτερα νοήματα που «έπρεπε» να περάσουν στον κόσμο, οι συμβολισμοί του καλλιτέχνη που χρειάζεται να αποκρυπτογραφήσουμε. Η «αρπαγή της Ευρώπης», ο ναζισμός και η δημοκρατία, τα σκατολογικού περιεχομένου σκετς κ.ο.κ.
Προσπάθησα να απομονώσω τη μουσική από τα επί σκηνής δρώμενα, ανεπιτυχώς τις περισσότερες φορές, οπότε και «έχασα τη μπάλα». Εκ των πραγμάτων ο χορός σου αποσπούσε την προσοχή, δεν είμαι και ιδιαίτερος φαν του είδους, συνδύαζα ήχους και εικόνες, οπότε και ένιωθα εκ των πραγμάτων κάπως περιορισμένος. Και να πεις ότι δεν μου αρέσουν οι avant garde μουσικοί πειραματισμοί; Τρελαίνομαι...
Η μουσική; Όχι και τόσο σπουδαία, όχι να «κόψεις και φλέβες». Στις περιπτώσεις που ανέβασε δυναμικά τους τόνους ο John Parish ήταν πιο καλά. Νομίζω πως αν τον ακούγαμε σε «κανονικό» live και σε πιο ροκ χώρο, η συγκεκριμένη μουσική του θα λειτουργούσε καλύτερα. Άλλοι τα κάνουν πολύ πιο πετυχημένα αυτά τα συνδυαστικά, είτε λέγονται John Zorn είτε Residents. Και θα ταίριαζαν γάντι στη Στέγη!
Αν αξίζει να το δείτε (θα παίζεται μέχρι και την 28η Οκτωβρίου, εκτός από Δευτέρα και Τρίτη); Δεν θα το έλεγα... Τα «δήθεν» άλλωστε υπάρχουν παντού, δεν χρειάζεται να φτάσετε μέχρι τη «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών» και να τα πληρώσετε και από πάνω.
