Από τις Cinelisted
1) Γίνεται η χρήση βίας να είναι ποτέ αποτελεσματική;
Στο Κουρδιστό Πορτοκάλι, του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, μια ομάδα νεαρών...
...αρχίζουν να ασκούν αυτό που ονομάζουν ultra-violence στα σάπια, κατά τη γνώμη τους, κομμάτια της κοινωνίας. Στους άστεγους,
...σε άλλες συμμορίες,
...στους τυπικούς εκπροσώπους του καπιταλισμού και της αστικής τάξης,
...αλλά και μεταξύ τους για να εδραιώσουν ο καθένας την εξουσία του.
Μέχρι που ο ένας συλλαμβάνεται και γίνεται, ο ίδιος, θύμα της καθεστηκυίας βίας του σωφρονιστικού συστήματος. Mε τη βοήθεια και της επιστήμης.
Μετά την εντατική «θεραπεία απώλειας βίαιων ενστίκτων» επιστρέφει στην ελευθερία, αναμορφωμένος.
Αλλά τότε δέχεται πίσω όλη τη σκληρότητα -που είχε εφαρμόσει- από καθεμιά από τις ομάδες που είχε κακοποιήσει.
Και τότε η βία κάνει τον κύκλο της και επιστρέφει μέσα του.
2) Είναι ουτοπικός ο αναρχισμός ή όχι;
Στο φιλμ "Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες", του Hans Weingartner, 2 φίλοι, που κατόπιν γίνονται 3 με την προσθήκη της φιλενάδας του ενός, πηγαίνουν κόντρα στην ακραία καπιταλιστική και μικροαστικής ηθικής σύγχρονη κοινωνία με διάφορους τρόπους:
Όπως σχηματίζοντας ένα μικρό κοινόβιο...
...αλλά κυρίως εισβάλλοντας σε πλουσιόσπιτα και αλλάζοντας τη «διακόσμηση», σοκάροντας έτσι τους καθωσπρέπει αστούς.
...(εδώ έχουν προηγουμένως πετάξει έναν καναπέ στην πισίνα)...
Όταν λόγω συμπτώσεων απάγουν τον ιδιοκτήτη ενός από αυτά τα σπίτια, ο οποίος τυχαίνει να είναι πρώην ενεργός αριστερός και νυν μεγαλοστέλεχος εταιρείας, τον μεταφέρουν σε ένα καταφύγιο στο βουνό. Και αρχίζουν όλοι να δοκιμάζονται τόσο ιδεολογικά, αλλά και ψυχολογικά.
Στο τέλος, παίρνει και ο σκηνοθέτης θέση σχετικά με την δυνατότητα αλλαγής ενός διαβρωμένου ανθρώπου:
3) Υπάρχει αναρχισμός στην τέχνη;
Στις "Μαργαρίτες της Vera Chytilova", αυτό το καταπληκτικό τσέχικο φιλμ του 1966, συμβαίνουν ταυτόχρονα δύο... αναρχικά πράγματα:
Οι ηρωίδες της, η Μαρία 1 και η Μαρία 2, είναι δύο ανήσυχα και παντελώς ελεύθερα πλάσματα, έξω από ηθικές και πολιτικές αρχές. Έχουν συνείδηση της σεξουαλικότητάς τους και την χρησιμοποιούν ποικιλοτρόπως, δεν σέβονται τους τύπους στις συναναστροφές τους, σαρκάζουν τους πάντες, χορεύουν παντού και περιπλανιούνται χωρίς να τις απασχολεί το χρήμα.
Την ίδια στιγμή, η κινηματογράφηση γίνεται εντελώς αναρχική, σουρεαλιστική, ασύνδετη, πολλές φορές και χαώδης. Είναι δυνατόν να δίνεται χαστούκι μπροστά σε ασπρόμαυρο φράχτη και να έρχεται ο πόνος, δευτερόλεπτα αργότερα, σε πολύχρωμο αγρό;
Κι όμως το αποτέλεσμα, όταν παρακολουθήσεις την ταινία, διαθέτει απίστευτη νοητική φρεσκάδα και χαρά. Άρα ;)
Συνοπτικά
1) Το κουρδιστό πορτοκάλι
2) Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες
3) Μαργαρίτες
