ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ

- «οπότε θάνο 25 διά 25 πόσο μας κάνει»;
- «μηδέν» του λέω με το στόμφο και το θράσος ενός αλαζονικού 14χρονου, που έλυσε για την πλάκα του λίγα δευτερόλεπτα πριν, ένα παλούκι τριώνυμο εκτός ύλης...
και κάπου εκεί... μου έρχεται μια φάπα Dolby Surround στο σβέρκο... η λεγόμενη μπατσάρα... το χέρι του θεού... εκείνος πόνεσε και πληγώθηκε πιο πολύ από εμένα που την έφαγα... Ευθύμιος Παυλίδης... μαθηματικός... σήμερα σίγουρα ένας άγγελος στον παράδεισο, μιας και έφυγε δυστυχώς πολύ νωρίς... και για τους δικούς του ανθρώπους... και για τους μαθητές του...
 
Ένας άνθρωπος που μου έδωσε να καταλάβω, ότι μπορώ τη λατρεία μου για τα μαθηματικά να την μπολιάσω, χωρίς αναστολές, με τα χιλιάδες ντυμένα λιβάδια από λέξεις και νότες, που κυλούσαν ανεξήγητα στο μυαλό μου... λες και τα ακκόρντα, ήταν ξαδέρφια με τους αγνώστους χ, ψ και z...
ένας απόλυτος εκφραστής, της πιο ατόφιας πνευματικής σχέσης, των δύο βασικών πόλων... του δημιουργικού πομπού πνευματικής αναμετάδοσης... με τον κολασμένα σφουγγαρογενή δέκτη...

Έψαχνα παλιά συρτάρια, μπαούλα και κιτάπια κάνοντας εκκαθάριση στο γραφείο μου... μέσα σε σκαριφήματα τραγουδιών που προορίζονταν για εφέ σε υποψήφιες γκόμενες, παλιά metal hammer, συλλεκτικές αφίσες του M. Jordan από το ένδοξο «Τρίποντο» και επιγονατίδες, σαν ξωτικό ξεπήδησε το γνωστό μπλε τετράδιο των μαθηματικών
σταμάτησα τη διαδικασία αποσκουπιδοποίησης της σοφίτας... έμεινα σχεδόν αποσβολωμένος... είχα ξεχάσει την ύπαρξη του...
 
Έβαλα ένα ποτήρι βότκα και το ξεφύλισα... με τη νοσταλγία να μου καίει το κεφάλι και έναν κόμπο γλυκό στο στομάχι να μου θυμίζει τη διαολεμένη ταχύτητα της κλεψύδρας...
σελίδα αρ.14... σημειώσεις στις προπαρασκευαστικές ασκήσεις λίγο πριν τον διαγωνισμό για τη μαθηματική εταιρεία... βαθμός 19,5... παρατήρηση... «δε μου φτάνει αυτό που είσαι.. θέλω αυτό που μπορείς να γίνεις»...

Είχα κόκκινο στυλό στο γραφείο μου... έγραψα από κάτω ένα ευχαριστώ... δεν ξέρω γιατί... το θα σ' αγαπώ πάντα ήταν κρυμμένο δειλά από πίσω... γιατί είμαστε αγόρια και θέλουμε να το παίζουμε σκληροί και ζόρικοι που και που... να μη φαίνονται οι πραγματικές μας φορεσιές... όταν τρακάρουμε μετωπικά με τις αναμνήσεις μας
απλώθηκε το κόκκινο χρώμα σαν αίμα στο τετράδιο... θες δε θες η μνήμη του ανθρώπου είναι κόλαση και ευλογία θεού... είναι άγραφος νόμος πως μέσα από την ιερή σχέση δάσκαλου και μαθητή (αν αξιωθεί να τη γευτεί σε ουσιαστική βάση κανείς) μπλέκουν οι ζωές μας στα πρώτα εμπνευσμένα σταυροδρόμια... αυτά είναι τα πρώτα μάχημα γαλόνια της πορείας μας... ο τσαμπουκάς της έμπνευσης μας...

Εδώ στο e-tetRadio ατόφια, ξεκάθαρα, αιχμηρά και πειθαρχημένα, θα επικοινωνούμε χωρίς ενδιάμεσα στρώματα αποσυμπίεσης...

Ο καθένας από μας έχει γράψει με το αίμα του λίγες αράδες στο δικό του τετράδιο ζωής... κι όποιος είναι μάγκας... το ανοίγει και διαβάζει δυνατά σελίδα σελίδα στην παρέα... έτσι για την εξιλέωση... καλή αντάμωση...