Το ότι ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Λίνα Νικολακοπούλου συστεγάζονται στον καινούργιο χώρο «Χελώνα» - σε μια ήσυχη γωνιά στο Γκάζι, δύο βήματα από το ΜΕΤΡΟ του Κεραμεικού - μπορείτε να το διαβάσετε κι από ένα δελτίο Τύπου-κείμενο σε κάποιο site.
Δηλαδή, παίρνουμε το δελτίο Τύπου, βάζουμε και μια δική μας ελαφριά «σάλτσα» και είναι έτοιμο το κείμενο.
Συνήθως, όμως, αυτά τα δελτία-κείμενα δεν μπορούν να περιγράψουν τα όσα μπορείς να ζήσεις εκεί μέσα, στη «Χελώνα». Επειδή, απλώς, τα δελτία Τύπου, πες τα και «κείμενα» - εντάξει, τα περισσότερα - είναι δύσκολο να μεταφέρουν στιγμές, ήχους, ανάσες, έκφραση, φωνές και μουσικές, γρήγορους χτύπους στην καρδιά.
Αυτή η παράσταση είναι μια αγκαλιά μεγάλη, σφιχτή, σαν εκείνες που προσφέρεις για να πεις πως αγαπάς δυνατά, για να πεις ό,τι αγαπάς, να το βγάλεις από μέσα σου, σαν άσκηση θάρρους που τη λύνεις για πλάκα. Να κάνεις δήλωση πως νιώθεις, πως είσαι εκεί. Και θα είσαι, για μια ζωή.Μια ζωή-τραγούδια, αντίστοιχα, κάνουν περατζάδες στα αυτιά, στο μυαλό, στην καρδιά, στο θυμικό σου, για να στήνουν τρελή φιέστα τα ξεχασμένα σου (συν)αισθήματα. Οι ερμηνείες όλων όσοι συμμετέχουν σε αυτή τη γιορτή σαν να σε ετοιμάζουν λες για τα χάδια που φύλαξες ως μυστικό μέσα σου για να τα δώσεις, να τα προσφέρεις, να τα βγάλεις από τα σωθικά σου. Τα χάδια σου, που επί χρόνια έμειναν μετέωρα, θα βρουν τώρα τον αποδέκτη τους, φέρε να σου υπογράψω όπου θες.
Η ώρα περνά, η παράσταση σε λίγο θα τελειώσει, αλλά η «Χελώνα» έχει πυρώσει από αγάπη αληθινή, από έρωτα που γεννούν οι νότες. Τώρα πια, έχει γίνει ένας φάρος φωτεινός, καταμεσής ενός ζόρικου καιρού, με έναν ζορισμένο κόσμο να θαλασσοδέρνεται από διάφορα.
Δεν βαριέσαι, μωρέ, ας είναι κι έτσι. Όλα γύρω-τριγύρω δύσκολα κι εμείς ερωτευμένοι και «πλούσιοι», μέσα από τέτοια ανταμώματα, μέσω τέτοιων μουσικών-στίχων-ερμηνειών-διαθέσεων. Σαν τη λυτρωτική ματιά του Σταμ που έπεσε πάνω μου εκείνη τη νύχτα, που μου είπε «wow» και μας τα είπε όλα. Αυτό το «wow» ήταν σαν να μου έλεγε, στη διάλεκτο του Κράου, «θεάρα!».
Περνώντας την πόρτα του μαγαζιού φεύγοντας, το μάτι μου πέφτει πάνω στο logo της «Χελώνας». Το καβούκι της είναι ένας ανθρώπινος εγκέφαλος θαρρώ, σαν αυτό(ν) που κουβαλάμε όλοι μέσα μας και δεν αλλάζει, παραμένει όπως θέλουμε. Και ο εγκέφαλος και το «καβούκι», έτσι;
Προσωπικά, επιλέγω εκείνον τον εγκέφαλο που μπορεί να είναι για πάντα νέος, δημιουργικός, φωτεινός, ευφυής, με φαντασία, με όρεξη για ζωή, που φτιάχνει μουσικές και ρίμες και χωρίς να είναι ποιητής ή στιχουργός.
Κι αυτόν τον εγκέφαλο δεν μπορείς να τον παραγγείλεις από κάπου, δεν πουλιέται, σόρι.
Ή τον έχεις και τον κουβαλάς σαν καβούκι, για πάντα πάνω σου, είτε όχι. Όπως κουβαλάς και τη γνώση των χρόνων σου, τις εμπειρίες σου, τις «λακκούβες» που έπεσες μέσα τους και σηκώθηκες, έτοιμος για το παρακάτω.
Στη «Χελώνα», σου υφαίνουν ξανά το παρελθόν σου, με τις ένδοξες στιγμές ή τις ήττες σου, σου γλυκαίνουν τα μέσα σου, την ψυχούλα που κουβαλάς σαν φερμουάρ κατεστραμμένο.
Υ.Γ.: Πάντως, εκεί καταλήγω-ναι, μάλιστα. Για τη σωτηρία της ψυχής, το μόνο «ξόρκι» είναι η συναισθηματική νοημοσύνη.
Όπου - και εκεί - εγκέφαλος παύλα καβούκι «Χελώνας» χρειάζεται, ε;
Περισσότερα, εδώ http://www.helona.net/
No animals - turtles, par exemple - were harmed in the making of this site.
