Δεν είναι θέμα μητροπολίτη Άνθιμου που μιλάει για τη... γυμνότητα ούτε Φαήλου Κρανιδιώτη που γράφει άσχετα άρθρα στο Antinews. Tο Gay Pride, είναι κάτι το πολύ σοβαρότερο, πλέον. Σε μία εποχή που θεριεύει ο φασισμός το Gay Pride είναι, μία, κατεξοχήν αντιφασιστική εκδήλωση. Μην σας πω και διαδήλωση. Γι' αυτό και η πλατεία Κλαυθμώνος έμοιαζε το Σάββατο το βράδυ σαν ο απόλυτος τόπος ελευθερίας. Free thinking zone. Ένας προστατευόμενος χώρος απόλυτης ελευθερίας μακριά, όχι μόνο από φασιστικές απόψεις τύπου Χρυσής Αυγής που φτάνει πια στο 15%, αλλά και από ανόητες, αναχρονιστικές απόψεις όπως αυτές των προαναφερθέντων που τις ακούς και απλώς διασκεδάζεις. Για γέλια είναι, γραφικότητες. Και στις γραφικότητες δεν θέλει σοβαρή αντίδραση, ειδάλλως γίνεσαι κι εσύ γραφικός. Στο φασισμό όμως χρειάζεται πόλεμος.
Αλλά, όπως έλεγαν και οι Τρύπες, δεν θέλουμε θλιμένους στη γιορτή μας. Και το Gay Pride ήταν πρώτα απ' όλα μία γιορτή χωρίς θλιμένους. Με απόλυτη ελευθερία όπως είπα. Με χρώματα και μουσική. Με οργανώσεις και περίπτερα. Με drag queens και σάτιρα. Με συναυλίες και dj-sets. Με αγκαλιές και φιλιά. Πολλές αγκαλιές και πολλά φιλιά. Κορίτσια με κορίτσια, αγόρια με αγόρια, κορίτσια με αγόρια. Χωρίς φόβο αλλά με πάθος. Χωρίς αδιάκριτα βλέμματα, χωρίς άγχος.
Τα τραγούδια της πλατείας Ταξίμ (του Γιάννη Φλωράκη) - part I και part II
Είχα πολύ καιρό να νιώσω έτσι, ωραία. Κι ερωτικά. Μου θύμισε τις καλές εποχές των dance clubs στα 90's που ξεχείλιζαν από ερωτισμό και αισθησιασμό. Τότε που όλοι ανακατευόμασταν με όλους. Τότε που, ξημερώματα, φεύγαμε καπαρωμένοι...
