Εκ της συμβάσεως δύσκολο να υπογράψεις βιβλίο για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και νη μη βρεις ένα τρομακτικό ποσοστό αναγνωστών αρνητικά προδιατεθειμένο απέναντι σου...
Και γι αυτόν ακριβώς το λόγο βγάζω το καπέλο στον Θανάση Διαμαντόπουλο. Τον γνωρίζουμε και από άλλα πονήματα με πιο πρόσφατο Το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ: Ένας ιδιόρρυθμος δικομματισμός ( Πατάκης / 2012) το οποίο μάλιστα παρουσίασα και από αυτήν εδώ τη στήλη. Και να ομολογήσω και δημοσίως ενώ τότε το κείμενό του μου είχε φανεί εμβριθής χωρίς καμία αμφιβολία βρήκα λίγο ανελαστική τη γλώσσα του, αν και η αλήθεια είναι ότι το θέμα δεν αφήνει από τη φύση του πολλά περιθώρια αλλά απαιτεί σχεδόν ακαδημαϊκό λόγο. Στην παρούσα περίπτωση όμως ο Διαμαντόπουλος εκπλήσσει. Πρώτον διότι κινείται με μια φοβερή αντικειμενικότητα απέναντι στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Επισημαίνει τα υπέρ και τα κατά της προσωπικότητας του (και προσωπικά με βρίσκει σύμφωνο σε πολλά μέρη και των δυο παραπάνω συστατικών). Επίσης δεν φοβάται να καταγράψει όχι μόνο τη δυσαρέσκεια του πρώην πρωθυπουργού αλλά και της υπαναχωρήσεις του ίδιου και τις επανεξετάσεις στις οποίες υποχρέωσε τον εαυτό του. Γραφή και λόγος δηλαδή που αποτελεί παράδειγμα κοινωνικής ευθύνης και παρρησίας. Να σημειώσω επίσης ότι ο Διαμαντόπουλος βρίσκει την ευκαιρία να κάνει μέσω της καταγραφής πολιτικών στιγμών του Μητσοτάκη και πολλές αποτιμήσεις όχι μόνο ιστορικών γεγονότων αλλά και ειδικότερα πολιτικών και γενικότερα προσώπων που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ελληνική πολιτική σκηνή (ακόμα και χωρίς να είναι πολιτικοί...) τα τελευταία 50 χρόνια.
Θα αναγκαστώ επίσης να υποσημειώσω ότι ο πρόλογος του Μίμη Ανδρουλάκη δεν πρόσφερε δυστυχώς τίποτα. Θεωρώ ότι ο συμπαθής πολιτικός έχει χάσει μέρος της κοφτερής και χιουμοριστικής γραφής που τον χαρακτηρίζει. Υ.Γ. Πάντως ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αν και είχε συμμετάσχει στη συζήτηση για την παρουσίαση του προηγούμενου βιβλίου του Διαμαντόπουλου δήλωσε ενοχλημένος από μερικά σημεία του βιβλίου δηλώνοντας μάλιστα χαρακτηριστικά ότι «...αρκετά από αυτά που μου αποδίδει ο συγγραφέας, είτε δεν έχουν αποδοθεί σωστά, είτε δεν τα έχω πει καθόλου. Φοβάμαι ότι ο συγγραφέας πέφτει στην παγίδα να αποδώσει τα "λεγόμενά" μου με τέτοιο τρόπο ώστε να υποστηρίξει την ήδη διαμορφωμένη άποψη που έχει για το πρόσωπό μου». Αυτό σημαίνει ότι για άλλη μια φορά οι σχέσεις μεταξύ του πολιτικού και του συγγραφέα διαταράσσονται. Η πρώτη ήταν όταν κυκλοφόρησε το 1990 η πολιτική βιογραφία (δίτομη) του Μητσοτάκη από τις εκδόσεις Παπαζήση όπου και ο τότε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας είχε διαφωνήσει με το συμπέρασμα του Διαμαντόπουλου περί της αντίδρασης του κοινωνικού συνειδητού μετά την περίφημη Αποστασία το 65.
Θανάσης ΔιαμαντόπουλοςΤο πορτρέτο ενός ηγέτη
Από την ιστορία του Μητσοτάκη στον Μητσοτάκη της ιστορίας: Μνήμες και σκέψεις από μια 25χρονη γνωριμία
Σελίδες > 187
Εκδόσεις > Πατάκη (2013)
Ο Στυλιανός Τζιρίτας είναι αρθρογράφος, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός. Έχει σπουδάσει και εξασκεί performance art στο εκτός και εντός των συνόρων αντίστοιχα. Διατηρεί το blog ανάλυσης γραφόμενων http://teichos.blogspot.gr/
