Μέτριο έως κακό το ντοκιμαντέρ «Bruce Springsteen & I» που είδαμε τη Δευτέρα βράδυ στο Μουσείο Μπενάκη. Παραγωγή του Ρίντλεϊ Σκοτ το φιλμ αλλά το αποτέλεσμα ερασιτεχνικό, απογοητευτικό. Τουλάχιστον ευχαριστηθήκαμε τα τραγούδια, κάτι είναι και αυτό. Ή, μάλλον, αυτό είναι το σημαντικότερο. Ειδικά όταν μετά το... κανονικό ντοκιμαντέρ προβλήθηκαν αποσπάσματα από την περσινή συναυλία του Bruce στο Hard Rock Calling. Με τέλειο ήχο και τέλεια εικόνα.
Την Πέμπτη θα επαναληφθεί η προβολή, ξανά στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη, αλλά δεν σας τη συνιστώ. Κι ας είστε φανατικός οπαδός του Springsteen. Ακόμα και η Πόλυ Λυκούργου, συντάκτρια του ΣΙΝΕΜΑ και του Flix.gr είχε σοβαρές ενστάσεις να καταθέσει σε συζήτησή μας (θα δημοσιευτεί Τετάρτη στην Εφημερίδα Των Συντακτών). Κι αυτή γνωρίζει από κινηματογράφο πολύ καλά, χώρια που είναι και φανατική οπαδός του... Boss.
Βρήκα ευκαιρία να τη ρωτήσω μεταξύ άλλων και για το Born In The Usa; Για το πόσο παρεξηγημένο κομμάτι είναι αυτό στην Ελλάδα. «Δεν μου αρέσει το "Born in the USA"» σημειώνει η Πόλυ. «Ισως γιατί το έχω συνδέσει με τόσα και τόσα χρόνια υπεράσπισης του. "Μα έχετε ακούσει τι λέει στους στίχους..." κλπ. Μάταιο. Οι εικόνες είναι πιο δυνατές. Η εικόνα της κόκκινης μπαντάνας στην κωλότσεπη και η σηκωμένη γροθιά στον αέρα είναι ό,τι τον χαρακτηρίζει για το ελληνικό κοινό. Τι και αν έχουν περάσει 30 χρόνια από τότε ή αν είχαν προηγηθεί άλλα 15 στην καριέρα του. Ομως ευθύνεται κατά πολύ και ο ίδιος ο Μπρους για αυτό. Το προσυπόγραψε, το πακετάρισε, το πούλησε. Ηταν η ευκαιρία του να γίνει σούπερ σταρ και την άρπαξε. Αυτό έχει τίμημα. Δε θα προσπαθήσω να πίσω κανέναν να ακούσει τα πραγματικά μεγάλα του άλμπουμ. Κρίμα όμως γιατί χάνει πολλά».
