Με τον Ηλία Σελιμά
Μίλτος Πασχαλίδης. Είναι από τις στιγμές που πραγματικά δεν έχω και πολλά να πω. Τελευταία φορά τον είδα στον Ζυγό σε μια πραγματικά φοβερή παράσταση η οποία σειρά εμφανίσεων είχε ένα τέλος που δεν θα ταίριαζε σε κανέναν από τους καλλιτέχνες αυτής της μουσικής παράστασης. Έμεινα πραγματικά άφωνος, χάσκοντας που λένε στην ερμηνεία του στο Hotel California των Eagles. To γιατί είναι προφανές καθώς αρκεί μόνο να διαβάσεις την παρακάτω συζήτηση. Μια rock συζήτηση με τον Μίλτο Πασχαλίδη!
Μίλτο καλησπέρα.
Γεια σας.
Στη μικρή αυτή συζήτηση θα μας μιλήσεις πράγματα που ο κόσμος υποψιάζεται, αλλά δεν σε έχει συνηθίσει να μιλάς για αυτά. Αρχής γενομένης λοιπόν από το εξής: Ξέρω ότι οι καταβολές σου δείχνουν και μάλλον είναι Rock. Σωστά η κάνω λάθος;
Εν μέρει ...Αν και πρέπει να ορίζει κανείς τι είναι Rock, επειδή δεν είμαι και όλες πολύ βέβαιος ...Τι ακριβώς εννοούμε ...Για ποιο Rock μιλάμε;
Αυτο ακριβώς ήθελα να σε ρωτήσω. Θα ήθελα να ξεκινήσω αυτη τη συνέντευξη με την ερώτηση τι είναι για σένα Rock;
Κοίταξε ...Rock ... Καταρχήν δεν είναι απαραίτητα δυο ηλεκτρικές κιθάρες που ουρλιάζουν . Αυτό είναι το Rock ύφος. Δηλαδή εγώ θεωρώ Rock τον Ψαραντώνη ας πούμε, κατάλαβες; Θεωρώ Rock πράγματα που πιθανόν ο πολύς κόσμος δεν τα θεωρεί Rock. Προφανώς θα ήθελες να μιλήσουμε για πράγματα που αφορούν και την Rock φόρμα.
Αυτό για το οποίο εγώ θα ήθελα να μιλήσουμε , είναι να μου πεις εσύ, αποκλειστικά εσύ, γιατί ο καθένας από εμάς θεωρώ έχει μια διαφορετική νοοτροπία του πως βλέπει τη Rock, θα ήθελα λοιπόν να μάθω τη δική σου οπτική γωνία.
Κοίταξε εγώ δεν μπορώ να το ορίσω γιατί καταρχήν δεν μου αρέσουν οι ορισμοί. Δεν είναι κάτι το οποίο ορίζεται, νομίζω πως το Rock είναι κάτι το οποίο κάποιος το αισθάνεται, είναι πιο πολύ διαισθητικό παρά ορισμός. Δηλαδή μπορούμε να πούμε ονόματα που είναι Rock, πρόσωπα που είναι Rock, αλλά τι ακριβώς είναι Rock θα ήθελα να αποφύγω να το ορίσω εγώ. Καταρχήν εγώ δεν είμαι μουσικολόγος είμαι μουσικός.
Ωραία λοιπόν, ας καταλήξουμε, αν κατάλαβα καλά βέβαια, ότι Rock είναι ο τρόπος ελευθερίας του καθενός. Εν μέρει και ως ένα σημείο;
Ναι ας πούμε ότι το Rock έχει μέσα του κομμάτια παιδείας, έχει κομμάτια αλητείας, αλητείας με την έννοια της Θείας αλητείας, έχει μια αναρχία στο τρόπο που παίζει κανείς μουσική πολύ συχνά , δηλαδή δεν είναι πάρα πολύ καλουπωμένο , και έχει μια διάθεση ...ρέμπελη. Πως να το πω, η πιο Rock περίοδος της ζωής μου ήταν αυτή που ήμουνα με τους Χαϊνηδες, που ήμασταν πέντε τύποι με μακριά μαλλιά και μαύρα ρούχα οι οποίοι ήμασταν 23 χρονών και θέλαμε να δείχνουμε 30, παίρναμε λύρες, λαούτα και κιθάρες και παίζαμε , ενώ όλοι πίστευαν πως θα παίζαμε με ηλεκτρικές κιθάρες μπάσο και τύμπανα , εμείς παίζαμε με δημοτικά όργανα, με βασικό στόχο να κάνουμε φιγούρα στα κορίτσια και να πίνουμε ρακές.Ο πιο Rock τύπος που έχω γνωρίσει εγώ και έχω παίξει μαζί του, ήταν ο συγχωρεμένος ο Μάνος Ξυδούς με τον οποίο συνεργαστήκαμε και πριν τους Πύξ -Λάξ ,ήτανε και παραγωγός του πρώτου μου δίσκου , αλλά γενικά ο τύπος αυτός είχε ένα Rock όραμα , και γουστάραμε πολύ που παίξαμε μαζί . Νομίζω αν δεν ήταν αυτός στη ζωή μου θα έκανα άλλη δουλειά.
Πριν ξεκινήσεις την προσωπική σου πορεία έπαιζες σε κάποια μπάντα;
Έπαιζα σε μπάντες στο σχολείο και έπαιζα σε γκρουπ στο πανεπιστήμιο.
Θυμάσαι κάποια από αυτές περισσότερο;
Όχι γιατί δεν είχαμε όνομα , ήμασταν διάφοροι τύποι που μαζευόμασταν και παίζαμε , ήταν το συγκρότημα μας, δεν είχαμε όνομα.
Στην επόμενη ερώτηση θα ήθελα , όσο μπορείς , κι αυτό γιατί καταλαβαίνω πως έχεις μια διαφορετική σχέση με τη μουσική απότι έχει το κοινό , και ίσως σου είναι λίγο δύσκολο θεωρείς ότι έχει αλλάξει στη Rock μουσική , γενικότερα στη Rock νοοτροπία, του χθες και του σήμερα;
Νομίζω ότι σήμερα αυτοί που επιλέγουν να παίξουν ένα τέτοιο είδος μουσικής έχουν μεγαλύτερα τεχνολογικά επιτεύγματα στα χέρια και στα πόδια τους , με αποτέλεσμα να παίζουν λιγότερη μουσική και περισσότερη τεχνολογία. Νομίζω ότι παλαιότερα μ έναν ενισχυτή της πλάκας και μια κιθάρα η οποία δεν ήταν πανάκριβη , υπήρχαν τύποι που παίζανε " παπάδες " , και τώρα ο καθένας θέλει να έχει ένα hi tech ήχο , να έχει τα πιο εξελιγμένα μηχανήματα , τους πιο εξελιγμένους proccesors ,και αυτό είναι λιγότερο άμεσο , από αυτό που η Rock αντίληψη θα απαιτούσε.
Η Rock μουσική είναι πάμε συνδέουμε όπου βρούμε τις κιθάρες μας, βγαίνουμε και παίζουμε . Δηλαδή θέλει λιγότερη "συγκρότηση" και περισσότερο τσαμπουκά. Τώρα νομίζω ότι οι νεότεροι έχουν περισσότερη "συγκρότηση" , βεβαίως είναι καλύτεροι μουσικοί από αυτό που ήταν παλαιότερα . Οι πιτσιρικάδες που παίζουν τώρα μουσική είναι πιο καταρτισμένοι από εμάς, αλλά αυτό μερικές φορές τους στερεί από τον αυθορμητισμό.
Ποιος ήταν ο πρώτος Rock δίσκος που έπιασες στα χέρια το και άκουσες;
Το Rainbow του Ritchie Blacmoore .
Τραγούδι ;
Τραγούδι το πρώτο , ποιο είναι , το Man OnThe Silver Mountain ; Αυτό πρέπει να είναι , και ο επόμενος ήταν το Aqualung των Jethro Tull .
Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από αυτό , πως αποκτήθηκαν , πως έτυχε και τους άκουσες...
Ιστορία δεν υπάρχει απλώς , η αγάπη μου μετά για τον Ian Anderson , με ώθησε ακόμα και να να κάνω ευθείες αναφορές στο έργο του , στη δικιά μου δουλειά. Για παράδειγμα στο τραγούδι " Αφήγηση" που υπάρχει στο δίσκο "Κακές Συνήθειες " και είναι μια μελοποίηση ενός ποιήματος του Σεφέρη , στο μέσο υπάρχει ένα solo από φλάουτο το οποίο είναι tribute στον Ian Anderson. Δηλαδή ήθελα πάντα να αφιερώνω μέσα μου κάτι , σ αυτόν τον τρελό τύπο με το φλάουτο .
Ποια θεωρείς την πιο συναισθηματική Rock στιγμή σου , με βασικό άξονα την μουσική βέβαια...
Η πιό συναισθηματική Rock στιγμή μου ήταν αυτή , όταν έπαιξα για πρώτη φορά με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Για εμάς τους νεότερους ο Βασίλης ήταν η Rock μορφή της εποχής μας , ήμασταν fan , πηγαίναμε τον βλέπαμε στις συναυλίες ...Όταν κάποια στιγμή γίναμε συνάδελφοι και με κάλεσε να κάνουμε μαζί περιοδεία το 1998 , στη πρώτη συναυλία που παίξαμε παρέα , για μένα είναι πολύ "κεντρική" στιγμή της μουσικής μου πορείας. Πλέον είμαστε φίλοι πάρα πολλά χρόνια και μέσα μου δεν έχει απομυθοποιηθεί καθόλου ο Βασίλης, αλλά προφανώς τώρα όταν παίζουμε μαζί τον αισθάνομαι σαν ένα σπουδαίο συνάδελφο. Τότε ήταν ότι έπαιζα με το είδωλο μου ντουέτο, ήταν πολύ ιδιαίτερη στιγμή για μένα.
Μεγαλύτερο Rock γεγονός για σένα ;
Για μένα ή γενικά;
Γενικά .
Το Woodstock φυσικά
Για σένα;
Για μένα είναι όταν είδα μια συναυλία τυ Francis Cabrell στο Παρίσι το 1992. Ο Francis Cabrell είναι ένας Γάλλος τραγουδοποιός , από τους σπουδαιότερους , στην Ελλάδα ελάχιστα γνωστός . Είναι κάτι μεταξύ Βασίλη Παπακωνσταντίνου και Βαγγέλη Γερμανού . Είναι και ροκάς, αλλά και πολύ "μπαλλαντίστας". Έτυχε το 1992 να βρεθώ στο Παρίσι και να δώ μια συναυλία του , σένα τεράστιο στάδιο που χώραγε 30000 κόσμο και μου άλλαξε όλη την οπτική για τις Rock συναυλίες.
Και να περάσω στην τελευταία ερώτηση , την οποία έχεις απαντήσει εν μέρει , απλά στην περίπτωση που δεν μου έχεις δώσει κάτι το οποίο θα ήθελες να συμπληρώσεις αυτή είναι η στιγμή. Πόσο επηρεασμένος νιώθεις όταν γράφεις την δική σου μουσική από την Rock μουσική;
Κοίταξε επηρεασμένος δεν νιώθω ιδιαίτερα , αλλά σίγουρα πολύ συχνά χρησιμοποιώ Rock φόρμες, τις οποίες προφανώς από κάπου έχω ακούσει, δεν γεννήθηκα κουφός, ούτε γεννήθηκα συνθέτης. Θέλω να πω όλοι πριν γίνουμε συνθέτες η τραγουδοποιοί ήμασταν ακροατές. Και για να θέλεις να φτιάξεις τραγούδια, πρώτα έχεις αγαπήσει τα τραγούδια των άλλων. Υπό αυτη την έννοια πολύ συχνά στα τραγούδια μου χρησιμοποιώ Rock φόρμες, κυρίως της Ιρλανδέζικης καταγωγής, που μου αρέσουν πάρα πολύ και η ατόφια αλλά και η μετεξέλιξή της, γιατί με ενδιαφέρει πάρα πολυ αυτός ο ήχος. Αλλά αυτό στην περίοδο της ενορχήστρωσης των τραγουδιών, όχι στη στη περίοδο της δημιουργίας. Όταν γράφω, γράφω πάν σε μια κιθάρα ή ένα πιάνο και είναι γυμνά και λιτά. Όταν τα ντύνω υπάρχουν στιγμές που χρειάζομαι Rock καταβολές.
Κάτι τελευταίο της στιγμής... Πως αγόρασες την πρώτη σου κιθάρα;
Μου την πήρε ο μπαμπάς μου όταν ήμουν 6 ετών. Την πρώτη πραγματική μου κιθάρα που αγόρασα εγω, την πήρα με την προκαταβολή των χρημάτων από το «Χάραμα», τότε που τραγουδούσα με την Δήμητρα Γαλάνη και την Έλλη Πασπαλά το 1995, μέχρι τότε έπαιζα με δανεική.
Μια πραγματικά Rock συζήτηση με τον Μίλτο Πασχαλίδη , ο οποίος αυτή την περίοδο γυρνά την Ελλάδα τραγουδώντας και αγγίζοντας τις ψυχές μας. Όσοι από εσάς βρεθείτε στις παρακάτω πόλεις, τις συγκεκριμένες ημερομηνίες, μην χάσετε τις εμφανίσεις του.
5/8 ΣΑΜΟΣ
6/8 ΚΑΤΕΡΙΝΗ
8/8 ΒΟΝΙΤΣΑ
11/8 ΚΑΡΠΕΝΗΣΙ
17/8 ΚΑΛΑΜΠΑΚΑ
23/8 ΘΕΡΜΟ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
25/8 ΝΕΑΠΟΛΗ ΛΑΚΩΝΙΑΣ
28/8 ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ (ΑΘΗΝΑ)
4/9 ΔΡΑΜΑ
5/9 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
7/9 ΚΑΛΑΜΑΤΑ
14/9 ΓΙΑΝΝΕΝΑ
19/9 ΡΟΔΟΣ
