Είμαι στο πουθενά και κάνω τίποτα. Τα κίτρινά μου Nike κοιτάζουν τη θάλασσα κι εγώ μπαίνω - βγαίνω - άμα θέλω - άμα δε θέλω δεν μπαίνω.
Διακοπές. Έχω σπίτι σε νησί, άρα έχω την πολυτέλεια. Βλέπω γύρω τα μαγαζιά. Τα ταβερνάκια με θέα μισοάδεια. Γεμάτα τα πιο μέσα (και πιο φτηνά) και, κυρίως, τα ορθάδικα. Ένα σουβλάκι, μία μπύρα. Πανηγυρίζουν για την αύξηση των αφίξεων από το εξωτερικό, για τους τουρίστες της μιας χωριάτικης σαλάτας. "Ο Έλληνας άφηνε πάντα τα λεφτά, φέτος είναι σπίτι του", λέει προβληματισμένος ο ένας στον άλλο στο νησί. Βλέπεις , η κυβερνητική προπαγάνδα δεν γεμίζει την τσέπη τους.
Διακοπές, αλλά και δουλειά μαζι. Γράφω - σβήνω - τραγουδάω - αλλάζω - διορθώνω τους ελληνικούς στίχους για το Καμπαρέ του Κωνσταντίνου Ρήγου, που θα ανεβεί τον Οκτώβριο στο Μέγαρο Μουσικής. Ωραίο και δύσκολο. Για να δούμε, θα μπορέσουν να γίνουν λόγια που τραγουδιούνται και όχι μετάφραση; Εκεί είναι το στοίχημα.
Πάντα αγαπούσα τις γυναίκες πιο πολύ, και στο τραγούδι και στο θέατρο. Γι' αυτό στέκομαι στις γυναίκες του Καμπαρέ. Δύο ιέρειες, δύο ηλικίες. Μαρία Ναυπλιώτου, Τάνια Τσανακλίδου. Ανυπομονώ.Ακούμε Βίκυ Μοσχολιού στο αυτοκίνητο. Έτσι, να μαθαίνει μεγάλες φωνές η μικρή. "Ένας καφές την Κυριακή / ό,τι απαιτώ απ' τη ζωή σου". Μοσχολιού με Κραουνάκη από τα Σκουριασμένα Χείλια. Ραδιόφωνο δεν βάζω. Εδώ πιάνει μόνο τούρκικα και κάτι σκυλάδικα που δεν τα ξέρει άνθρωπος της μέρας. Έπιανε και δεύτερο πρόγραμμα, αλλά αυτό προδικτατορικά.
Ο Αύγουστος στέκεται ακίνητος - κι ας φυσάει. Μετέωρος μήνας. Οι δείκτες κυλούν αργά αργά. Κι ύστερα, όταν φύγει, λες πώς έφυγε, σαν αεράκι. Παράξενος μήνας. Πουθενά δεν τον πιάνεις. Όπως όλα τα εφήμερα.
