Η Ελένη Πέτα είναι μια εξαιρετική μουσικός και μια αγαπημένη τραγουδίστρια. Επιπλέον, είναι ένας από τους ανθρώπους, που πάντοτε έχουν κάτι ενδιαφέρον να πουν, επειδή, αναμφίβολα, αγαπάει και φροντίζει τη δουλειά της. Και αυτό είναι εμφανές. Οι δύο συνεντεύξεις που μου έχει παραχωρήσει, έως τώρα, περιλαμβάνουν απλές κουβέντες αλλά πολύ περιεκτικές και ενδιαφέρουσες. Είναι πάντοτε ευγενική, αλλά όχι συγκαταβατική. Ειλικρινής, αλλά όχι με τον προβλέψιμο τρόπο. Ευθύς, αλλά όχι προσποιητά. Για όλους αυτούς τους λόγους, αλλά κυρίως για το μουσικό κομμάτι, σκοπεύω να παραβρεθώ σε ένα από τα live της στον Ιανό, τις Παρασκευές 19 και 26 Απριλίου. Είμαι βέβαιος ότι κάτι ωραίο έχει ετοιμάσει πάλι. Και είμαι σίγουρος ότι θα μοιραστείτε την πεποίθησή μου αυτή, διαβάζοντας την συνέντευξη που μου παραχώρησε, με αφορμή τις παραστάσεις του Ιανού.
Μιλάμε με αφορμή τις εμφανίσεις στον Ιανό και εύλογα προκύπτει η ερώτηση: τι θα ακούσουμε εκεί; Από το line up των μουσικών που θα παίξουν μαζί σου φαίνεται ότι περιλαμβάνονται μόνο φυσικά όργανα.
Ναι. Κοίταξε, μετά το περσινό με το Μάργαρη που ήταν μόνο κιθάρα και φωνή, είπα να το πάω σιγά σιγά, να μην τρομάξουμε. Μην το πάμε απότομα σε κάτι άλλο. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα σύνολο τεσσάρων εξαιρετικών μουσικών. Ειδικά η Έφη Ζαϊτίδου, που παίζει κανονάκι, έχει δώσει ένα διαφορετικό χρώμα ενορχηστρωτικά σε κάποια από τα τραγούδια και κυρίως στα δικά μου, που είχαμε συνηθίσει να είναι πιο ποπ. Έχει δώσει λοιπόν ένα άλλο ύφος ενορχηστρωτικά, που έχει ενδιαφέρον και είναι και ο λόγος για τον οποίο έγινε η συγκεκριμένη επιλογή.
Και μένα το κανονάκι μού έκανε μεγάλη εντύπωση διαβάζοντας τα όργανα που περιλαμβάνει το σχήμα.
Το κανονάκι ε;
Ναι.
Η Έφη δεν παίζει με τον παραδοσιακό τρόπο. Δεν χρησιμοποιούμε, δηλαδή, το κανονάκι με τον παραδοσιακό του ήχο και τρόπο. Αυτή είναι και η έκπληξη. Παίζουμε σύγχρονα πράγματα. Τις ενορχηστρώσεις τις κάνουμε όλοι μαζί, αλλά στον συγκεκριμένο τομέα έκανε εξαιρετική δουλειά η Άλκηστη Ραυτοπούλου, που παίζει πιάνο. Έχει λοιπόν, όλο αυτό, μεγάλο αισθητικό ενδιαφέρον για μένα, ελπίζω και για τον κόσμο.
Ήθελα να σου κάνω μια ερώτηση, που με απασχολεί τον τελευταίο καιρό, σχετικά με τη γυναικεία τραγουδοποιία. Στη χώρα μας, η γυναικεία τραγουδοποιία είναι περιορισμένης έκτασης φαινόμενο, ειδικά όσο πάμε προς τα πίσω χρονικά. Αλλά και σήμερα, θα έλεγε κανείς ότι, ο χώρος της δημιουργίας είναι ανδροκρατούμενος. Έχεις κάποια εξήγηση για αυτό το φαινόμενο εσύ, σαν μια γυναίκα που δρα στο χώρο αυτό;Έχεις δίκιο σε αυτό, αν και πάει να αλλάξει. Βλέπω, δηλαδή, νέα κορίτσια που γράφουνε μόνες τους τα τραγούδια τους. Βέβαια, οι άνδρες κυριαρχούν, όπως το είπες, αλλά πιστεύω πως κάποια στιγμή και αυτό θα αλλάξει. Εγώ προσωπικά δεν το έχω αυτό που περιγράφεις. Έχω επιχειρήσει, δηλαδή, και έχω γράψει δυο τραγούδια όλα κι όλα στη δισκογραφική μου σταδιοδρομία, αλλά μου βγήκανε έτσι, από το πουθενά. Δεν μπορώ να κάτσω επί τούτου να γράψω. Δε νομίζω ότι «το χω», εκτός αν δε μου έχει αποκαλυφθεί ακόμα και προκύψει στο μέλλον. Ποτέ δεν ξέρεις.
Αυτό είναι το καλό και καθησυχαστικό με την τραγουδοποιία: δεν είναι αθλητισμός, δεν έχει ηλικιακά όρια.
Για εμένα σίγουρα δεν είναι. Υπάρχουν, βέβαια, άνθρωποι που κατασκευάζουν τραγούδια, έχουν αυτή την ευκολία. Προσωπικά, το θεωρώ κάτι πολύ καλλιτεχνικό, το οποίο προϋποθέτει έμπνευση και λόγο ύπαρξης. Δεν γίνεται αλλιώς.
Ποιο «σχήμα» επισκέφτηκες τελευταία σαν ακροάτρια;
Πολύ ενδιαφέρον αυτό που ρωτάς. Ωστόσο, επειδή πριν από οκτώ μήνες έφερα στον κόσμο το γιο μου, δεν έχω βγει καθόλου και δεν έχω δει τίποτα. Θέλω να είμαι στο πλάι του.
Είσαι σίγουρα πολύ τυχερή, ίσως και από μουσικής απόψεως (γέλια).
Έτσι είναι αυτά τα πράγματα και αυτές είναι οι προτεραιότητές μου. Θέλω να έρθει ο χρόνος που θα το κάνω και πάλι αυτό, αλλά τώρα δεν είναι ακόμα η ώρα. Σκέψου ότι ξεκινάω τώρα τις εμφανίσεις μου και το σκέφτομαι που θα τον αποχωριστώ για δυο τρεις ώρες.
Σε καταλαβαίνω. Είναι η πρώτη φορά που ανεβαίνεις στη σκηνή μετά τη μητρότητα;
Ναι είναι η πρώτη φορά μετά από ένα χρόνο. Είπα να το κάνω σιγά σιγά και αυτό. Ξέρεις, μου πήρε και αρκετό χρόνο να το αποφασίσω τι θέλω να κάνω ακριβώς. Δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι. Ήθελα, λοιπόν, να κάνω κάτι που να το ευχαριστιέμαι εγώ πρωτίστως και να το ευχαριστηθεί και ο κόσμος που θα έρθει να με ακούσει. Πιστεύω ότι πραγματικά έχει ενδιαφέρον το μουσικό σύνολο που έχω επιλέξει αυτή τη φορά. Έχουμε τραγούδια δικά μου, όπως σου είπα, διασκευές ξένων τραγουδιών από διάφορες χώρες του κόσμου και, βέβαια, το πιο κλασικό ρεπερτόριο, από κλασικούς συνθέτες. Και όλα αυτά σε μια ισορροπία.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι με το οποίο έχεις «κολλήσει» αυτό τον καιρό; Και αν υπάρχει, θα το παίξετε στο live;
Κοίταξε, το ρεπερτόριο θα είναι πιο κλασικό. Δεν περιλαμβάνει τα πιο σύγχρονα ακούσματα που κυριαρχούν στην εποχή μας. Υπάρχουν και τραγούδια, βέβαια, που ο κόσμος δεν τα γνωρίζει και δεν είναι εμπορικά...
Καλό είναι αυτό.
...αλλά είναι πάρα πολύ όμορφα. Δεν έχω όμως κάποια «εμμονή» με ένα συγκεκριμένο τραγούδι αυτό τον καιρό.
Συμμετείχες στον τελευταίο δίσκο του Παναγιώτη Μάργαρη με τις κιθαριστικές διασκευές σε ροκ κλασικά τραγούδια.
Ναι, βέβαια.
Ήθελα να σε ρωτήσω πως σου φάνηκε αυτό το εγχείρημα του Μάργαρη και πως είναι «γράφουν» μέσα σου οι παλιές επιτυχημένες συνεργασίες όταν τελειώνουν;
Ο Παναγιώτης ήθελε εδώ και πολύ καιρό να κάνει αυτή τη δουλειά με τα ροκ τραγούδια. Μάλιστα, όταν είχαμε πρωτοσυναντηθεί πριν από 3 4 χρόνια, μου είχε πει ότι ήθελε να κάνουμε ροκ τραγούδια. Μετά μας οδήγησε ο δρόμος στο Duende, αλλά η αρχική του επιθυμία ήταν να κάνει ροκ και το κατάφερε αυτή τη φορά. Εγώ χαίρομαι για εκείνον γιατί μπορεί και κάνει πράγματα που πιστεύει και αγαπάει. Είναι ένας πολύ καλός μουσικός, εξαιρετικός και με χαρά μου συμμετείχα σε αυτό. Θα είμαι πολύ ειλικρινής: δεν την έχω ακούσει ολόκληρη τη δουλειά. Δεν υπάρχει ο χρόνος να αφοσιωθώ, όσο πριν, στα μουσικά πράγματα. Για αυτό σου απάντησα έτσι και νωρίτερα σχετικά με το τραγούδι εμμονή. Φαντάζομαι, οι γυναίκες που έχουνε παιδιά καταλαβαίνουν τι λέω. Χαίρομαι όμως για τον Παναγιώτη που πραγματοποίησε αυτό που ήθελε να κάνει. Όσον αφορά τώρα στη συνεργασία μας στο Duende, επειδή κράτησε δύο χρόνια και παίξαμε και πάρα πολύ μαζί, πιστεύω ότι το κάθε πράγμα έχει την αρχή και το τέλος του. Δεν αποκλείουμε, όμως, σε καμία περίπτωση, μια νέα συνεργασία στο μέλλον με άλλο concept. Το Duende όμως το παρουσιάσαμε, το παίξαμε και έχουμε πλέον ένα αίσθημα πληρότητας σε σχέση με αυτό.
Ήτανε πάντως ένα πολύ ωραίο concept. Ειδικά η ιδέα να μην υπάρχουν μικρόφωνα και ενισχύσεις ήταν εξαιρετική. Έφτιαχνε μια διαφορετική ατμόσφαιρα.
Ναι, αυτό έτυχε και τότε που ήμουν έγκυος και ήτανε πραγματικά φανταστικό (γέλια). Αυτός ήταν και ο λόγος που σταματήσαμε και λίγο νωρίτερα, γιατί, όπως καταλαβαίνεις, ήταν πολύ δύσκολο να το υποστηρίξω μετά τον τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης μου. Ήταν δύσκολο χωρίς μικρόφωνο. Νομίζω όμως ότι μέχρι εκεί το παλέψαμε μια χαρά.
Θυμάσαι την πρώτη φορά που άκουσες ένα τραγούδι σου στο ραδιόφωνο;
Δικό μου;
Ναι.
Ήταν από τον πρώτο μου δίσκο, τα «Μπλε ταξίδια», το 1994, που ακουγότανε τότε.
Θυμάσαι σε ποια συγκυρία;
Όχι. Δεν έχω και τόσο καλή μνήμη (γέλια). Αυτά τα πράγματα δεν τα πολυσυγκρατώ. Δηλαδή, και για πιο πρόσφατο να με ρωτήσεις, δεν θυμάμαι. Το μόνο που θυμάμαι είναι πως η χαρά μου ήταν πολύ μεγάλη, που άκουγα για πρώτη φορά ένα τραγούδι μου στο ραδιόφωνο.
Ραδιόφωνο ακούς σήμερα;
Ακούω, αλλά μόνο όταν είμαι στο αυτοκίνητο. Δεν βάζω στο σπίτι. Στο σπίτι βάζω συνήθως κλασική μουσική, για να σου δώσω να καταλάβεις. Είναι τέτοια η διάθεσή μου. Μου αρέσει γιατί χαλαρώνει και το μωρό μου, οπότε ακούμε κλασική μουσική προς το παρόν. Αργότερα θα προσθέσουμε κι άλλα ρεπερτόρια (γέλια).
Ωστόσο, πως σου φαίνεται το ραδιόφωνο στις μέρες μας; Έχει κυριαρχήσει η λογική της playlist σε μεγάλο βαθμό.
Όχι απλά σε μεγάλο βαθμό. Επιπλέον, εδώ και πολλά χρόνια. Για μένα αυτή είναι μια πολύ δυσάρεστη κατάσταση. Είναι κονσέρβα. Και αυτό δεν μπορεί να αναδείξει τη μουσική, δεν μπορεί να αναδείξει τίποτα καινούργιο και, δυστυχώς, αποτελεί κοινή πρακτική όλων των σταθμών, με κανένα δυο εξαιρέσεις, από όσο μπορώ να γνωρίζω. Είναι πολύ δυσάρεστο όμως αυτό που συμβαίνει. Δεν μπορεί να προχωρήσει η μουσική με αυτό τον τρόπο. Έχω κουραστεί πάρα πολύ να ακούω τα ίδια και τα ίδια σε όλους τους σταθμούς. Φαίνεται, μάλλον, ότι υπάρχει playlist συγκεκριμένο. Αλλάζω σταθμούς συνέχεια, ακόμα και ακούγοντας τραγούδια αγαπημένων μου καλλιτεχνών, που μου άρεσε να τα ακούω. Αλλά δεν αντέχω άλλο. Κάτι πρέπει να γίνει για όλο αυτό.
Μήπως το ίντερνετ, τα web radios, είναι και εδώ η λύση;
Σαφώς είναι. Η εποχή έχει αλλάξει. Αυτό που σου περιγράφω είναι το τέλμα, όσον αφορά στο ραδιόφωνο, αλλά είναι και η εποχή που έχει αλλάξει. Και θα αλλάξει περισσότερο στο μέλλον.
Ευχαριστώ πολύ. Θα ευχηθώ καλή επάνοδο στη σκηνή και κάθε καλό.
Ευχαριστώ πολύ.
