Ένα άκρως ενδιαφέρον live «ανεβαίνει» στην σκηνή του Ιανού, το Σάββατο 20 Απριλίου. Μετά τις επιτυχημένες εμφανίσεις του περασμένου Οκτωβρίου στον ίδιο χώρο, η Ηρώ, μια από τις πιο αξιόλογες τραγουδοποιούς και ερμηνεύτριες, συντροφιά με το πιάνο της και μόνο, ερμηνεύει αγαπημένα τραγούδια από την προσωπική της δισκογραφία και όχι μόνο. Η μοναδική αυτή εμφάνιση, που έχει τον τίτλο «Μόνο εμείς», στάθηκε αφορμή για μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με την Ηρώ.
Τι θα παρακολουθήσουμε στον Ιανό και κατά πόσο και με ποιον τρόπο διαφοροποιούνται αυτές οι εμφανίσεις από προηγούμενες;
Φέτος, είναι μια χρονιά όπου εμφανίζομαι μόνη με ένα πιάνο και το πρόγραμμα μου είναι, ούτως ή άλλως, πολύ ελεύθερο και προσαρμόζεται στις εκάστοτε συνθήκες. Είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον αυτό, γιατί οι συνθήκες δεν είναι σχεδόν ποτέ ίδιες και εξαρτώνται, τόσο από την προσωπική μου διάθεση, όσο και από τον κόσμο και την δική του πρόθεση. Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι οι ζωντανές εμφανίσεις ενός δημιουργού καλλιτέχνη, έτσι ώστε να μπορεί κάποιος να «γευτεί» την στιγμή που από μόνη της είναι «μοναδική».
Εδώ και αρκετά χρόνια τραγουδάτε επαγγελματικά. Ποιες είναι οι διαφορές σε σχέση με πριν; Υπάρχουν στιγμές που νοσταλγείτε το τραγούδι της εποχής της ανωνυμίας;
Ξέρετε δεν πιστεύω τόσο στην «επωνυμία». Άλλωστε αυτή έχει ήδη χάσει το κύρος της στα στόματα και στα άρθρα φυλλάδων και «ειδημόνων» που σε μια νύχτα χαρίζουν ή αφαιρούν την όποια καριέρα ενός καλλιτέχνη. Την επιλογή αυτή την έκανα ήδη πριν από 10 χρόνια, όταν μου δόθηκε «η ευκαιρία» της κορυφής και αποφάσισα ότι ήθελα να είμαι κοντά στους συνάνθρωπους μου, θεωρώντας την δουλειά μου αναγκαία επικοινωνία για μένα και όχι «στείρα ματαιοδοξία και κέρδος». Αυτή η επικοινωνία άλλωστε ήταν και η προσωπική μου «φιλοδοξία».
Υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση για τη σχέση της τέχνης με το βιοπορισμό. Βιοπορίζεστε αποκλειστικά από τη μουσική; Η δημιουργία, όταν είναι συνδεδεμένη με το βιοπορισμό, είναι ανεπηρέαστη;Ναι, ζω μόνο από την δουλειά μου. Αλλά είμαι πολύ τυχερή γιατί η δουλειά μου είναι κι αυτό που με γεμίζει συναισθηματικά και ψυχικά και μου «θεραπεύει» την φύσει εσωστρέφεια μου. Δεν ξέρω κατά πόσον η δουλειά όταν είναι και βιοποριστική επηρεάζεται. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που σκέπτεσαι αυτήν την «σχέση» αλλά τελικά στην ζωή παίζει μεγάλο ρόλο η ισορροπία του «θέλω» και του «μπορώ». Όταν αυτό που θέλεις είναι αυτό που μπορείς, τότε είσαι ήρεμος και γαλήνιος και αυτάρκης. Όταν δεν συμβαδίζουν όμως, τότε γεννιέται μέσα σου ένα αίσθημα αδικίας και παραπόνου που τελικά είναι άσκοπο και απλά σου αφαιρει χρόνο από την ζωή σου. Μεγαλώνοντας, μείωσα τις τεχνητές μου ανάγκες και έτσι μαθαίνω να είμαι ευτυχισμένη με όσα έχω. Και ξέρετε, ξαφνικά έφυγε από μέσα μου το άγχος και όσο περνά ο καιρός τόσο πιο πολύ είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά. Ο καταναλωτισμός μας έμαθε να μην αρκούμαστε σε τίποτα. Και επειδή η ανθρώπινη φύση είναι άπληστη όπως λέει και ο Σεφέρης, νομίζουμε ότι διαρκώς μας λείπει κάτι και δεν εκτιμάμε όσα έχουμε. Είμαι σίγουρη πως μέσα στα νοσοκομεία δεν υπάρχει «κρίση»... απλά γιατί οι προτεραιότητες είναι άλλες...
Η τραγουδοποιία στη χώρα μας, για κάποιο(υς) λόγο(υς), εκπροσωπείται περισσότερο από άνδρες δημιουργούς. Λίγες είναι οι γυναίκες δημιουργοί. Εσείς σαν δημιουργός έχετε κάποια εξήγηση για αυτό το γεγονός;
Ναι, η φυσική και άμεση εξήγηση μου, είναι το γεγονός ότι η γυναικεία φύση είναι δημιουργός από μόνη της, αφού μπορεί να αναπαράγει τον ίδιο τον εαυτό της. Και φυσικά μέσα από αυτήν την σχέση με το σύμπαν λογικά η γυναίκα είναι κατά κάποιον τρόπο «καλυμμένη». Όμως θα μου επιτρέψετε να σας πω, ότι φανταστείτε πόσο μεγάλη είναι αυτή η ανάγκη σε μια γυναίκα, όταν χρειάζεται, εκτός από τη «φυσική» δημιουργία και αυτήν που την σπρώχνει από μέσα της, να δημιουργήσει.
Θυμόσαστε πότε ακούσατε για πρώτη φορά ένα τραγούδι σας στο ραδιόφωνο; Ποιο ήταν αυτό και σε ποια συγκυρία; Ακούτε ραδιόφωνο σήμερα;
Το πρώτο τραγούδι που άκουσα ήταν το «άτιμα τα πράγματα» από τον ομώνυμο δίσκο, αλλά την πρώτη φορά που αυτό που συνέβαινε με έκανε να νιώσω πολύ όμορφα ήταν με το «τίποτα». Ίσως γιατί ήταν δική μου δημιουργία, ίσως γιατί είναι ένα τραγούδι που αγαπαω πολύ, ίσως πάλι γιατί ένιωθα ότι εκεί κάπου θα άρχιζε η ουσιαστική πορεία της καριέρας μου.
Έχετε κάνει μαθήματα μουσικής ή φωνητικής;
Οι σπουδές μου στην μουσική ξεκινούν στα 5 χρόνια μου με πιάνο το οποίο κατάφερα να τελειοποιήσω στο βαθμό που μπορεί να συμβεί αυτό (γιατί ουσιαστικά η μελέτη δεν σταματάει ποτέ) στα 32 μου. Με πολλές υποτροφίες, αλλά και πολλές διακοπές λογω άλλων υποχρεώσεων. Επίσης, έχω σπουδάσει θεωρητικά και έχω πτυχίο αρμονίας, αντίστιξης και ανώτερων θεωρητικών, φούγκα κτλ. Όσον αφορά την φωνητική είχα την τύχη να παρακολουθήσω μαθήματα από δυο Αμερικανίδες υψίφωνους, μια mezzo και μια legera soprano στην Ιταλία. Αυτά τα μαθήματα με βοήθησαν πολύ να καταλάβω και να αγαπήσω την φωνή μου έτσι, ώστε να μην εξαντλώ τις δυνάμεις μου, αλλά να δίνω την ερμηνεία με απλό και πηγαίο τρόπο, χρησιμοποιώντας περισσότερο την «φυσική» κατάσταση της φωνής και λιγότερο την άρτια τοποθετημένη φωνή με τεχνική, που όμως έχει ημερομηνία λήξης. Στα χρόνια αυτά, έκανα και μαθήματα κόντρα μπάσο χωρίς όμως να έχω παίξει ποτέ δημόσια. Κι αυτό γιατί είμαι αρκετά τελειομανής για να μην αρκούμαι στην μετριότητα, πράγμα που συνηθίζεται ανάμεσα στους ανθρώπους της δουλειάς μου, μιας και, σε αυτή τη χώρα, ό,τι δηλώσεις είσαι. Θέλω να πω, ωστόσο, ότι τα χαρτιά και οι σπουδές δεν είναι αυτά που σε κάνουν καλλιεργημένο. Η καλλιέργεια είναι μια προσωπική φροντίδα που δεν εξαρτάται από την γνώση αλλά από την παρατήρηση και τις «ανοιχτές αισθήσεις». Π.χ. για μένα μουσικός είναι και αυτός που ακούει ώρες ολόκληρες μουσική κι ας μην γνωρίζει νότες και αρμονίες.
Ποιο «σχήμα» επισκεφτήκατε σαν ακροατής τελευταία; Ποια συναυλία δεν θα ξεχάσετε ποτέ και για ποιο λόγο; Σε ποια συναυλία θα θέλατε να πάτε και δεν έχει τύχει;Παρακολουθώ αρκετά πράγματα σε επίπεδο τέχνης και όχι μόνον μουσική. Πολύ χορό, που άπτεται της μουσικής, πολύ θέατρο... Μια τελευταία παράσταση που μου άρεσε ήταν οι minor project, όχι τόσο για την ικανότητα τους ως μουσικοί , όσο για την παιδική τους αφέλεια που είναι τόσο σπάνια πια σε μουσικούς και την συναντάς μόνο σε γκρουπακια εφήβων. Και αυτό είναι από μόνο του πολύ δημιουργικό γιατί δεν «βρωμίζεται» από σκοπιμότητες και ματαιοδοξια... ακόμα τουλάχιστον. Γιατί οι νέοι τραγουδοποιοί και καλλιτέχνες, οι επιτυχημενοι κυριως, διακρίνονται για την έλλειψη χαμηλών τόνων και ταπεινότητας. Φυσικά και τους δικαιολογώ γιατί χαίρονται την επιτυχία τους. Αλλά δεν θα τους δικαιολογώ για πολύ ακόμα, γιατι η τέχνη χρειάζεται ταπεινότητα και εσωτερικότητα για να μπορεί να εξελίσσεται, αλλιώς γίνεται, παιχνίδι δημοσίων σχέσεων και γίνεται υποδουλώνεται στην εικόνα της.
Με ποιο τραγούδι ελληνικό ή (και) ξένο έχετε «κολλήσει» αυτό τον καιρό. Θα το παίξετε στο live στον Ιανό;
Δεν «κολλάω» σε τραγούδια πια. Αλλά αγαπάω πολύ την δυσκολία και την πρόκληση. Και με γοητεύει πολύ να «παιδεύομαι» και να δοκιμάζω τις δυνατότητες μου σε ερμηνείες δύσκολες. Κυρίως είναι ξένα κομμάτια παντός είδους ρεπερτορίου.
Ποιο είναι το πρώτο μουσικό ερέθισμα που είχατε σαν παιδί; Ποιο είναι το πρώτο τραγούδι που θυμόσαστε;
Τραγούδησα, σε ηλικία τριών ετών το «τσε γκουεβαρα» του Μάνου Λοΐζου!
Τα sites κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, twitter, MySpace) έχουν φέρει σημαντικές αλλαγές και στο χώρο της μουσικής. Τα χρησιμοποιείτε; Τα διαχειρίζεστε η ίδια;
Ναι, τα διαχειρίζομαι αυτοπροσώπως εκτός από το official που το διαχειρίζονται και οι συνεργάτες μου. Είμαι ενεργή σε αυτά, αλλά όχι εξαρτημένη, ούτε σε υπερβολή. Γιατί πιστεύω μέσα μου, ότι η αμεσότητα της επικοινωνίας δεν καλύπτεται με αυτόν τον τρόπο και ότι το να κάνεις like σε κάτι δεν είναι επανάσταση, ούτε ενεργή συμμετοχή στα κοινά. Είναι μάλλον αποβλάκωση και αποδοχή στείρα χωρίς διαφοροποιήσεις και επιχειρήματα. Είναι απλά ένας εφησυχασμός ότι «έκανα και σήμερα την καλή μου πράξη». Η ζωή είναι εκεί έξω, η αλήθεια είναι εκεί έξω και η παρατήρηση, το ενδιαφέρον και οι γεμάτες ενέργεια αισθήσεις, θα οδηγήσουν την αμφισβήτηση στο δρόμο της εξέλιξης. Διαφορετικά, θα ισοπεδώνουμε μόνο τις αξίες μέχρι να γίνουμε «παγκόσμιοι πολίτες - υπόδουλοι» μιας υδρογείου χωρίς «βαρύτητα»...
