ΕΙΔΑΜΕ: O ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ ΚΑΙ Η ΓΛΥΚΕΡΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΚΑΛΔΑΡΑ

Το Θέατρον, στο νέο χώρο πολλαπλών χρήσεων του Ελληνικού Κόσμου του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, ήταν κατάμεστο την Παρασκευή (19/4) που μας πέρασε. Και, από όσο μαθαίνω, το ίδιο συνέβη και την επομένη. Η φιλοξενούμενη εκδήλωση του διημέρου (που θα επαναληφθεί στον ίδιο χώρο το Σάββατο 27/4) ήταν ένα αφιέρωμα στα τραγούδια του Απόστολου Καλδάρα, με ερμηνευτές το Γιώργο Νταλάρα και τη Γλυκερία. Στο πλευρό των δύο σπουδαίων ερμηνευτών, άξια συμπαραστάτης, μια λαμπερή ορχήστρα, αποτελούμενη από δώδεκα διακεκριμένους σολίστες: Γιώργος Παπαχριστούδης (πιάνο), Θανάσης Σοφράς (μπάσο), Χρήστος Ζέρβας και Κωνσταντίνος Φωτιάδης (κιθάρες), Ανδρέας Κατσιγιάννης (σαντούρι), Ντάσσο Κούρτι (ακορντεόν), Αποστόλης Βαγγελάκης (πνευστά), Πέτρος Κούρτης (κρουστά), Γρηγόρης Συντρίδης (τύμπανα), Γιώργος Μάτσικας και Γιώργος Ρόκας (μπουζούκι) και ένας «φίλος από τα παλιά», ο Λευτέρης Ζέρβας (βιολί).   

Η συμμετοχή και η εκτεταμένη παρουσία του κόσμου στις εν λόγω παραστάσεις είναι εντυπωσιακή. Αποδεικνύει, χωρίς καμία αμφιβολία, ότι ο κόσμος προτιμά τον «παλιό» Νταλάρα, από πλευράς ρεπερτορίου. Τα τραγούδια του Καλδάρα, άλλωστε, αποτελούν «ισχυρό όπλο» στην τραγουδιστική φαρέτρα του καταξιωμένου ερμηνευτή. Και μόνο η εισαγωγή της «Φαντασίας» αρκεί για να ξεσηκώσει το ακροατήριο. Δυο νότες από το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι» ή η κορώνα του τέλους στο «Αχ ο μπαγλαμάς», προκαλούν ρίγη συγκίνησης και ενθουσιασμό στο κοινό. Κάτι τέτοιο συνέβη και την Παρασκευή (19/4) στο Θέατρον. Μια κατάμεστη αίθουσα, χωρητικότητας χιλίων ατόμων, σιγοτραγουδούσε σε όλα τα τραγούδια.

Στο πρώτο μέρος, ακούστηκαν τα δύο ιστορικά έργα του Απόστολου Καλδάρα, η Μικρά Ασία (σε στίχους Πυθαγόρα) και ο Βυζαντινός Εσπερινός (σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου). Τα δύο αυτά έργα αποτελούν σημαντικότατη προσφορά των δημιουργών τους στο ελληνικό τραγούδι, ειδικά από πλευράς Καλδάρα, καθότι εμπεριέχουν τραγούδια γραμμένα σε όλους τους «δρόμους» (κλίμακες) της ελληνικής τραγουδοποιίας. Συμβαίνει επίσης και το εξής περίεργο: μολονότι έχουμε να κάνουμε με δύο διαφορετικά έργα, με στίχους δύο διαφορετικών (εξίσου αγαπημένων) στιχουργών, στη συνείδηση του κοινού, η Μικρά Ασία και ο Βυζαντινός Εσπερινός, αποτελούν μια ενιαία οντότητα. Είναι μέρη μιας ενότητας δεμένης με ένα αόρατο, πλην όμως αισθητό, νήμα.

Στο δεύτερο μέρος, πήραν τη σκυτάλη οι μεγάλες επιτυχίες του Απόστολου Καλδάρα, για να γίνει ξεκάθαρο, και στον πιο δύσπιστο, το μέγεθος του σπουδαίου αυτού λαϊκού συνθέτη: Καλή τύχη (στίχοι: Απόστολος Καλδάρας), Γυάλινος κόσμος (στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου), Φέρτε μια κούπα με κρασί (στίχοι: Απόστολος Καλδάρας Χαράλαμπος Βασιλειάδης), Μην περιμένεις πια (στίχοι: Απόστολος Καλδάρας), Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι (στίχοι: Απόστολος Καλδάρας), Αχ ο μπαγλαμάς (στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος),  Δεν ξέρω πόσο σ αγαπώ (στίχοι: Χρήστος Αργυρόπουλος) και τόσα άλλα.

Η μεγάλη ανταπόκριση του κοινού στα τραγούδια του Καλδάρα δεν είναι προϊόν παρελθοντολαγνείας. Είναι απλή αναγνώριση στην προσφορά, το μέγεθος και την ποιότητα των έργων του αγαπημένου δημιουργού. Επιπλέον, στην περίπτωση του Νταλάρα, «δείχνει το δρόμο». Το μεγάλο ακροατήριο του καταξιωμένου ερμηνευτή  «απαιτεί» συχνές ματιές «προς τα πίσω» σε όσα έχουν εντυπωθεί στην συλλογική και ιστορική ποιητική του μνήμη. Άραγε εισακούγεται η απαίτησή του;