Ταινίες όπου οι ηθοποιοί, ιδίως ο πρωταγωνιστής, μιλούν από ελάχιστα έως διόλου. Όχι επειδή έχουν κάποιο οργανικό πρόβλημα, αλλά απλώς επειδή δε χρειάζεται. Με κάποιο μαγικό τρόπο (σκηνοθεσία το λένε) λέγονται όλα από μόνα τους. Και όσο μειώνονται οι λέξεις, τόσο αυξάνεται η εκφραστικότητα, τόσο υπονοούνται πράγματα με απλές κινήσεις ή βλέμματα και τόσο αυξάνεται η συγκέντρωση στο εκάστοτε θέμα και συνάμα η ευχαρίστηση. Δεν ταιριάζουν πολλά λόγια κι από μένα στο θέμα.
Άδικος κόσμος
Ελληνική, του 2011, του Φίλιππου Τσίτου, Καουρισμακικού ύφους όπου ένας ανακριτής, στη δύση της καριέρας του, προσπαθεί να πράττει δίκαια, δίνοντας σημασία στον ανθρωπο (στους ανακρινόμενους για παράδειγμα) και όχι στο γράμμα του νόμου. Ακολουθώντας αυτή τη στάση ζωής, μπλέκει σε ένα φόνο και βλέπουμε τη συνέχεια. Π-ά-ρ-α πολύ ωραίο ύφος και εικόνα, χαμηλοί τόνοι, υποδόριο, ξεκαρδιστικό χιούμορ και ανθρωπιά. Και ένας καταπληκτικός Καφετζόπουλος.
Ολομόναχοι μαζί
Το ότι στις ασιατικές ταινίες δεν ανταλλάσσουν πολλά λόγια δεν είναι ούτε άγνωστο, ούτε σπάνιο. Έτσι κι εδώ, σ' αυτήν την καταπληκτική ταινία του Κιμ Κι Ντουκ, το πρωταγωνιστικό ζευγάρι δεν μιλάει σχεδόν καθόλου. Όλα μέσα τους: η μοναξιά αυτών των δύο νεαρών ανθρώπων, ο πόνος της κοπέλας από το βάρβαρο γάμο της, η δυστυχία τους για το ότι νιώθουν μονοι στον κόσμο, για το ότι μόνο εκείνοι λειτουργούν όπως λειτουργούν και κάνουν τις σκέψεις που κάνουν, η ελπίδα όταν αυτοί οι μοναχικοί τύποι συναντιούνται και ενώνουν τις ζωές τους. Κι αυτό το «όλα μέσα τους» κάνει τα πάντα πιο δυνατά, πιο ανησυχητικά, πιο απελπισμένα, πιο βίαια. Δεν λέω πολλά για την υπόθεση και για το πολύ ωραίο σεναριακό της εύρημα αλλά θα ευχαριστώ το σκηνοθέτη αιωνίως για αυτό το αριστουργηματικά ποιητικό ξεγύμνωμα ψυχών.
Τραγούδια απ το δεύτερο όροφο
Πρόκειται για σουηδική ταινία του 2000, του Ρόι Άντερσον, που απαρτίζεται από μικρές ιστορίες σουρεαλισμού που αναδεικνύουν το παράλογο της ζωής και τα συστατικά του: την απομάκρυνση του σύγχρονου ανθρώπου από τον εαυτό του, την αποξένωση, τη γραφειοκρατία, την αλλοτρίωση της εργασίας κ.ο.κ. Το γεγονός ότι οι ερασιτέχνες ηθοποιοί της ταινίας δεν πολυμιλάνε υπογραμμίζει την κατάσταση κάθε φορά και εντείνει το αίσθημα έκπληξης, δυστυχίας, αστείου που βγαίνει από κάθε σκηνή.
Συνοπτικά (από τις Cinelisted)
1) Άδικος κόσμος
2) Ολομόναχοι μαζί
3) Τραγούδια από το δεύτερο όροφο
