Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να καθυστερώ τις διακοπές μου, να φεύγω μετά το δεκαπενταύγουστο και να επιστρέφω στις επάλξεις αφού μπει ο Σεπτέμβριος. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, προσπαθώ να βρίσκω μια συναυλία να πάω την προηγουμένη της επανόδου μου στο γραφείο. Φέτος, το κατάφερα με τον καλύτερο τρόπο. Όλα συνέβησαν ιδανικά και χθες το βράδυ (3/9), στο κατάμεστο θέατρο του Λυκαβηττού, η Zaz «φρόντισε» για την ομαλή «επανένταξή» μου στα της δουλειάς και της καθημερινότητας.
Πρέπει να πω, από το ξεκίνημα ετούτου του σημειώματος, ότι δεν πρόλαβα την εμφάνιση της Μαριέτας Φαφούτη, κι αυτό επειδή η συναυλία είχε ώρα έναρξης σύμφωνα με όσα γράφονταν στα μέσα τις 21.15, αλλά το supporting act είχε τελικά αρχίσει καμιά ώρα νωρίτερα. Επομένως, αν εξαιρέσουμε τα τελευταία δύο τραγούδια (Kookoobadi και Aquarious/Let the sunshine in) που μου άρεσαν πολύ και με έβαλαν στο κατάλληλο mood, δεν άκουσα το live της Φαφούτη και δεν έχω άποψη. Η Zaz, από την άλλη, όπως και στην προηγούμενη εμφάνισή της στη χώρας μας, πριν από μερικά χρόνια στο θέατρο Badminton, ήταν εκπληκτική. Γεμάτη ενέργεια, ζωντάνια και καλή διάθεση, έδωσε την παράστασή της γοητεύοντας για άλλη μια φορά το αθηναϊκό κοινό. Σε όλα αυτά προσθέστε και μια εξαιρετική μπάντα, με ωραία δεξιοτεχνικά παιξίματα, μαζί με έναν πολύ καλό ήχο και εύκολα βγαίνει το «πόρισμα» - αν υποθέσουμε ότι πρέπει, σώνει και ντε, να βγει ένα πόρισμα.
Η συναυλία άρχισε με το «On ira» και το tracklist της περιείχε σχεδόν όλα τα τραγούδια της (μικρής μόλις δυο δίσκους έχει κυκλοφορήσει) δισκογραφίας της Zaz. Παράλληλα, η Edith Piaf είχε την τιμητική της, καθώς δύο από τα τραγούδια που «έγραψαν» με τη φωνή της, ένα πασίγνωστο (La vie en rose) και ένα λιγότερο γνωστό (Dans ma rue που «ξαναζωντάνεψε» με τη φωνή της Zaz καθότι περιεχόταν στον πρώτο της δίσκο), βρήκαν θέση στο playlist της συναυλίας. Σε όλη τη διάρκεια του live, η Zaz ήταν άκρως επικοινωνιακή, μιλώντας, μάλιστα, και στα ελληνικά, με αρκετή δυσκολία. Έτσι, στην αρχή της συναυλίας, μας προέτρεψε «να είμαστε διαφορετικοί», ενώ στο τέλος αφιέρωσε το «Le retour du soleil» σε όλους τους «ήρωες» της καθημερινότητας, εκείνους που είναι ελεύθεροι χωρίς να υπολογίζουν το οποιοδήποτε κόστος. Ξεχωριστές στιγμές του live, το αναμενόμενο «Je veux» με το αλλαγμένο, πιο δυναμικό δεύτερό του μέρος (που ξεσήκωσε το κοινό), το ρομαντικό «La Fe» και η εκπληκτική εκτέλεση του «Dterre». Εν κατακλείδι, η χθεσινοβραδινή συναυλία ήταν ιδανική για το καλωσόρισμα του φθινοπώρου, το οποίο ήρθε και ζητά από εμάς δουλειά, δύναμη και δημιουργικότητα. Να είμαστε γεροί, λοιπόν, αισιόδοξοι και χαμογελαστοί (σε πείσμα όλων) και να απολαύσουμε πολλά live σαν το χθεσινό κατά τη διάρκεια της νέας «σχολικής χρονιάς».
