Ο ραδιοφωνικός παραγωγός Κ.Τ. (τα πλήρη στοιχεία του είναι στη διάθεσή μας) μας έστειλε ένα mail (απογοήτευσης, θα λέγαμε) για την τραγική κατάσταση που επικρατεί στα ραδιόφωνα με τις εκνευριστικές «αναφορές» διαφημιστικών κειμένων που αναγκάζονται να κάνουν δημοσιογράφοι και ραδιοφωνικοί παραγωγοί. Δημοσιεύουμε και προσυπογράφουμε.
_____________
Αποφάσισα να γράψω στο e-tetRadio επειδή ξέρω ότι αγαπάτε το ραδιόφωνο και ενδιαφέρεστε για την εξέλιξή του και το -όποιο- μέλλον του. Έχοντας συμπληρώσει 25 χρόνια στο ραδιόφωνο, θα ήθελα να εκφράσω την απέχθειά μου για μια συγκεκριμένη συνήθεια-κατάντια μας ως παραγωγοί (συμπεριλαμβάνω τους πάντες με τον όρο αυτό για χάρη συντομίας). Αναφέρομαι στις περιβόητες «αναφορές» διαφημιστικών κειμένων. Αυτή την εκπληκτική επινόηση κάποιου στελέχους -που είμαι σίγουρος ότι δεν έχει κάνει στην ζωή του μισή ώρα ραδιοφώνου- και που άλλαξε τη σχέση μας και με τους ακροατές και με το ίδιο μέσο.
Εκμεταλλευόμαστε μια γλυκιά και καθημερινή συνήθεια για να εντάξουμε μέσα στην ροή του λόγου την χυδαία πώληση. Σαν πρωταγωνιστές στην ταινία «Τρούμαν Σόου». Ρεαλιστικά και όχι ναρκισσιστικά, συνδεόμαστε με τον κόσμο που ακούει ραδιόφωνο. Είμαστε μαζί του σε μικρές και μεγάλες στιγμές, έχουμε περάσει μαζί τόσα πολλά. Γινόμαστε φίλοι με έναν γλυκό και ρομαντικό τρόπο. Ακριβώς επειδή δεν ζητάμε ή μάλλον δεν ζητούσαμε τίποτα άλλο εκτός από τα... αυτιά τους. Τώρα; Τους προτρέπουμε να αγοράσουν προϊόντα, να χρησιμοποιήσουν υπηρεσίες που εμείς δεν έχουμε ιδέα κατά πόσο πραγματοποιούν αυτά που υπόσχονται. Και που υποχρεώνουν εμάς να γίνουμε η φωνή τους.
Δεν θα μπω καν σε ήσσονος σημασίας θέματα όπως τα ίδια τα κείμενα των «αναφορών» που είναι προφανές ότι γράφονται από άτομα που δεν έχουν την παραμικρή ιδέα πώς μιλάνε οι φυσιολογικοί άνθρωποι που κάνουν ραδιόφωνο. Υπερβολές θα μου πείτε; Επιτρέψτε μου να σας πω ότι έχω δεχτεί παράπονα από ακροατές που επισκέφτηκαν χώρο μετά από «προτροπή» μου on air, τονίζοντας πως δεν ίσχυε σχεδόν τίποτα από όσα αναφέραμε, «γεμάτοι ενθουσιασμό» όπως απαιτούσε το σκριπτ, με τον συμπαρουσιαστή μου.
Τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό, είναι και το θέμα της αμοιβής. Και γινόμαστε κασετόφωνα και δεν πληρωνόμαστε επιπλέον για αυτό, αφού οι διευθύνσεις των σταθμών το πουλάνε ως μέρος του διαφημιστικού πακέτου στον πελάτη. Αν όμως δανείζαμε τη φωνή μας για τη δημιουργία διαφημιστικού σποτ, θα πληρωνόμασταν κανονικά.
Το ερώτημα είναι πώς μπορούμε να αντιδράσουμε εμείς σε αυτό;
Ίσως με το να αρχίσουμε να λέμε όχι; Και να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση με όλους τους εμπλεκόμενους για το πού αρχίζουν και πού τελειώνουν οι συμβατικές υποχρεώσεις ενός ραδιοφωνικού παραγωγού σε σχέση με τους χορηγούς;
